Gebaseerd op een interview met Daniel, die elk jaar de eilanden van Nusa Tenggara doorkruist per motor — en steeds weer terugkomt voor één eiland in het bijzonder.
Sommige motorreizen volgen een weg. Deze volgt een keten van eilanden.
Spreid een kaart van Indonesië over de tafel en kijk ten oosten van Bali: Lombok, dan Sumbawa, dan Flores, opstapjes van vulkanisch gesteente verspreid over een turquoise zee. Om ze te rijden moet je veerboten en asfalt aan elkaar rijgen, bij zonsopgang je motorfiets over stalen hellingen omhoog rollen, het ene eiland achter de kielzog zien wegzakken terwijl het volgende voor je oprijst. Van Bali naar Larantuka — de meest oostelijke stad van Flores — en terug loopt de route ergens tussen de 3.500 en 4.000 kilometer.
Dat is de reis die onze motorrijder elk jaar weer maakt, in welke vorm dan ook. En als je hem erover hoort vertellen, begin je te begrijpen waarom.
De lange weg naar het oosten
De reis begint rustig genoeg. Vanuit Bali brengt een korte overtocht per veerboot je naar Lombok — een eiland dat zijn eten letterlijk in zijn naam draagt, want lombok betekent chili in het Javaans. De lokale bevolking neemt dat serieus: het kenmerkende gerecht van het eiland, ayam taliwang, is een kleine gegrilde kip bedolven onder zoveel chilipasta dat zelfs een sterke motorrijder stilletjes naar zijn waterfles grijpt. Beschouw het als een warming-up, in alle opzichten.
Dan komt Sumbawa: langer, droger, leger — een doorreiseiland voor de meeste reizigers, met snelle open wegen en bruine heuvels die als golven voorbijrollen. En aan het verre uiteinde van Sumbawa brengt een langere veerboottocht je naar de toegangspoort van het hoofdevenement: Labuan Bajo, op de westpunt van Flores.
Labuan Bajo staat vooral bekend als het vertrekpunt voor Nationaal Park Komodo, waar 's werelds grootste hagedissen nog steeds hun eilanden bewaken alsof het het Jura-tijdperk is. Maar voor een motorrijder betekent het stadje iets anders. Het is kilometer nul van de Trans-Flores Highway — een van de grote eilandwegen van Zuidoost-Azië.

Flores: bloemen, vulkanen en een Portugese geest
Eerst een stukje geschiedenis, want Flores past niet helemaal bij het Indonesië dat de meeste mensen zich voorstellen. De naam is helemaal niet Indonesisch — het is Portugees, achtergelaten door zeelieden die deze kust in de 16e eeuw in kaart brachten en de oostelijke kaap "Cabo das Flores" noemden, de Kaap der Bloemen. De Portugezen brachten meer dan een naam: ze brachten het katholicisme, en dat sloeg zo diep wortel dat Flores een overwegend katholiek eiland blijft in het land met de grootste moslimmeerderheid ter wereld. Rijd oostwaarts en de moskeeën langs de weg in Lombok maken geleidelijk plaats voor kerken op heuveltoppen en blauw geklede Mariabeelden die uitkijken over de zee.
Nergens is dat erfgoed sterker dan in Larantuka, de meest oostelijke stad op het eiland en het verste keerpunt van deze reis. Verscholen onder een vulkaan aan de waterkant is Larantuka in heel Indonesië beroemd om zijn Semana Santa — de processies in de Goede Week die al eeuwenlang worden gehouden, wanneer de hele stad zich als één langzame, zingende rivier van mensen door met kaarsen verlichte straten beweegt. Zelfs buiten Pasen voelt de stad anders: rustiger, ouder, een beetje uit de tijd.
De reis ernaartoe is het leuke deel. De motorrijders reden van de veerboot in Labuan Bajo en werkten zich een weg over het eiland — Ruteng, Ende, Maumere, Larantuka — en gingen toen via Maumere terug naar de bergdorpen Moni en Riung, verder naar Bajawa, en uiteindelijk terug naar Labuan Bajo. Op de kaart ziet het er overzichtelijk uit. In de praktijk is Flores een touw van haarspeldbochten dat over een reeks vulkanen is geworpen, en de Trans-Flores Highway loopt zelden meer dan een paar honderd meter achter elkaar recht.
"Het grootste deel van de route was uitstekend asfalt met veel bochten — echt leuk rijden," herinnert de motorrijder zich. Er waren ook een paar losse, offroad-achtige stukken, maar niets dramatisch: "meer textuur dan uitdaging," zoals hij het zegt.
De timing hielp. Ze reden aan het einde van het droge seizoen, wanneer het eiland goud en bruin kleurt en de dagen betrouwbaar heet en stoffig blijven. Maar Flores speelt volgens de regels van de bergen: klim naar Bajawa of Moni, beide hoog in de vulkanische bergrug, en de nachten worden verfrissend koel — koel genoeg om een fleece tevoorschijn te halen uit een zijkoffer die je voor de tropen had ingepakt. Zoals de motorrijder zegt: "Flores is echt een mix, afhankelijk van de hoogte."

Moni en de meren die van kleur veranderen
Moni verdient een eigen pauze. Dit kleine bergstadje is de uitvalsbasis voor Kelimutu, een van de vreemdste vulkanen op aarde. De top herbergt drie kratermeren die bijna naast elkaar liggen — en elk meer heeft zijn eigen kleur, die in de loop der jaren verschuift tussen turkoois, groen, roestrood en bijna zwart, doordat de chemie van de vulkaan van gedachten verandert. De lokale traditie wil dat de meren een rustplaats zijn voor overleden zielen, waarbij elk meer een ander soort geest ontvangt.
Daar boven staan bij zonsopgang, met koude berglucht in je kraag en drie onmogelijke kleuren onder je, is het soort moment dat je lijst van favoriete plekken stilletjes herordent.
Terug in het dorp is de beloning eenvoudiger: warm eten en koffie uit de hooglanden. Want hier is iets wat veel motorrijders niet verwachten — Flores verbouwt verrassend goede koffie. De arabica uit de hooglanden van Bajawa is geliefd bij branders ver buiten Indonesië: zacht en zoet, en het lekkerst dik en zwart gedronken aan een houten tafel terwijl de mist langs de deur trekt. Het eten op het eiland blijft in dezelfde eerlijke stijl: gegrilde vis en sambal langs de kusten, rijst en groenten uit de tuin in de heuvels, en — voor de dapperen, als de motorfietsen 's nachts geparkeerd staan — een glas moke, de lokale palmbrandy die op elk feest opduikt.

De omweg die het verhaal werd
Nu het deel van de reis dat de motorrijder het verhaal van de rit noemt.
Tussen Riung, aan de noordkust, en Bajawa, hoog in de bergen, biedt de kaart een korte hoofdweg van ongeveer 100 kilometer. De motorrijders kozen in plaats daarvan de lange route — ongeveer 270 kilometer — "zonder precies te weten wat ze konden verwachten."
Wat ze kregen, was een les. De eerste 150 kilometer stonden op de kaart als hoofdweg. Het wegdek zei iets anders: zand, diepe kuilen, losse stenen, steile hellingen omhoog en omlaag, de een na de ander, uur na uur. Alleen de eerste 40 kilometer kostten vier tot vijf uur. Volgens de schatting van de motorrijder klommen en daalden ze over dat ene stuk ongeveer 7.000 meter hoogteverschil, en de hele omweg slokte 12 uur op.
"Het was geen offroad in recreatieve zin," zegt hij. "Het is de echte bevoorradingsweg voor de dorpen daarginds." En dat is precies wat het onvergetelijk maakte. Ze deelden de route met kleine bestelwagens die zwoegend de hellingen op kropen, gezinnen met z'n drieën op één scooter, schoolkinderen in uniform die naar huis liepen — een weg die er niet is voor avontuurtoerisme, maar omdat de mensen daarginds hem elke dag nodig hebben. "Zelfs op adventuremotoren overrompelde hij ons. Zwaar, maar een van de meest memorabele delen van de rit."
Er zit een les in voor iedereen die een reis naar Flores plant: op dit eiland zijn de lijn op de kaart en de weg onder je wielen twee verschillende documenten. Neem ruim de tijd, neem water mee en behandel elke "sluiproute" — en elke lange omweg — met respect.
Een stiller bericht uit dezelfde hoek van het eiland: Riung, het kleine kuststadje waar de omweg begon, werd in augustus 2026 zwaar getroffen door een reeks aardbevingen. De motorrijders kwamen er kort daarna langs. Het is de moeite waard om te bedenken dat de dorpen die je doorwuiven echte gemeenschappen zijn met echte problemen — en dat een bezoek van een reiziger, en het geld van een reiziger, daar meer betekenen dan bijna overal elders.

De mensen: waarom hij blijft terugkomen
Vraag de motorrijder wat het allerbeste aan Flores is, en hij noemt niet de vulkanen, de meren of zelfs maar de bochten.
"Als je door de dorpen rijdt, komen mensen naar buiten om te zwaaien en rennen kinderen naar de kant van de weg om je toe te juichen terwijl je voorbijkomt — bijna als toeschouwers bij een race," zegt hij. Zet de motorfiets waar dan ook stil, en binnen enkele minuten staat er een klein groepje kinderen, nieuwsgierig, grijnzend, vol vragen. "Indonesiërs zijn overal vriendelijk, maar het enthousiasme in Flores stak met kop en schouders boven alles uit waar we ooit hebben gereden. Het is een groot deel van de reden waarom ik er elk jaar weer naartoe ga."
En misschien is dat wel de echte kop hier. Je kunt Flores oversteken voor de wegen, en de wegen zullen je niet teleurstellen. Maar wat een motorrijder jaar na jaar terugtrekt over vier eilanden en twee veerovertochten, is niet het asfalt. Het is het gevoel van rijden door een plek die oprecht blij lijkt je te zien.
Bajawa is om precies die reden een passende laatste bergstop. Het stadje ligt in de koele hooglanden in het hart van het Ngada-gebied, waar traditionele dorpen met rieten huizen nog steeds rond rijen gebeeldhouwde voorouderheiligdommen staan, en megalitische stenen ceremonies markeren die veel ouder zijn dan welke kerk of moskee dan ook. Mensen hier leven dicht bij hun tradities — en ze vertellen je er graag over bij een kopje van die beroemde lokale koffie.
Vanaf Bajawa sluit de lus: terug naar Labuan Bajo, terug over de veerboten, terug door de lege heuvels van Sumbawa en de naar chili ruikende warungs van Lombok, tot het verkeer van Bali je weer opslokt en het geheel aanvoelt als iets waarvan je gedroomd hebt.
In ieder geval tot volgend jaar.
FAQ
Hoe ver is de motorreis van Bali naar Flores?
Een rondreis van Bali naar Larantuka, aan het oostelijke uiteinde van Flores, beslaat ongeveer 3.500–4.000 km, waarbij je Lombok en Sumbawa oversteekt via een combinatie van wegen en veerboten tussen de eilanden.
Zijn de wegen in Flores geschikt voor motorfietsen?
De Trans-Flores Highway is grotendeels goed geasfalteerd en vol bochten — echt genieten op de motor. Maar zijwegen kunnen ruwe bevoorradingspaden zijn met zand, stenen en steile hellingen, waardoor afstanden op de kaart misleidend kunnen zijn: een omweg van 270 km kostte deze motorrijders 12 uur.
Wanneer is de beste tijd om door Flores te rijden?
Het droge seizoen (ongeveer april tot oktober) biedt warm, stabiel rijweer. Reken in de laaglanden op stof en felle zon, en neem een warme laag mee — hooggelegen plaatsen zoals Bajawa en Moni worden 's nachts koud.




















































Laat een reactie achter
Alle reacties worden gemodereerd voordat ze worden gepubliceerd.
Deze site wordt beschermd door hCaptcha en het privacybeleid en de servicevoorwaarden van hCaptcha zijn van toepassing.